وروده یک پروزن ورزشکار رو خوش آمد می گم

هر روز برایت رویایی باشد در دست نه در دور دست عشقی باشد در دل نه در سر و دلیلی برای زندگی نه روزمرگی

من صبحانه ها کمتر مجلسی می خورم چون وقت ندارم وساعتی که من از خونه می رم نون تازه ای به کار نیست.میان وعده یک نسکافه.نهار خوب می خورم عصرونه میوه شیر.روی وزنه چند هفته ایه نمی رم.پیاده روی هم به خاطر هوای بارونی کم وبیش دارم هروقت که بتونم.دلم می خواد وزن کم کنم ودلم می خواد برم باشگاه ولی به قول آق معلم تا ۳۰ سالگی خیلی وقت دارمبه قول شاعر:من یه پروزنم آرزو دارم..............

مشغول همون بیزنس می باشم وقت کنم دانشگاه  هم می رمهوا خیلیییییییییییییییی خوبه.آدم یه جوری می شه همش...........یه جور خوبی ویه جور خیلی بد یعنی این هوا برای حال من حد وسط ندارم.

دیگه چی بگم؟یه عالمه نمایشگاه دعوتم که دلم می خواد برم حتما.در راستای آرزو برجوانان عیب نیست وبرنامه از پیش تعیین شده برای کادوی تولد رفتم یک کاپشن شلوار آدیداس بخرم فقط شلوار اونم نه شمعی ۸۵ هزارمن حسرت به دل موندم ها.هنوز تو ۲۹ سالگی این آرزوم برآورده نشده ها.مشکل کجاست؟هدف گذاری؟زمان؟پول؟

!! نوشته شده توسط آزی | 11:47 | چهارشنبه سیزدهم آبان 1388 •